Koffertje

Written for someone no longer dear to me, to show how sad the world can make you feel...


Stel, je hebt een koffertje
Redelijk klein, maar alles past erin

Op een dag komt er iemand langs
En maakt de gespen los
Alles valt eruit
Maar je hebt haast
Dus je propt het er
Een beetje ongelukkig in

Het koffertje past niet meer dicht
En in plaats van dat je het op je rug draagt
Sleep je het voortdurend achter je aan.

Dan kom je iemand tegen
Die je nog iets geeft
Voor in je koffertje

Je hebt nog steeds haast
En het past er niet meer bij
Dit stukje heette liefde
En was bestemd voor mij

Je maakt het met een stukje touw
Aan je koffer vast
En je hoopt
Dat het toch een beetje past

Het koffertje wordt zwaarder
Met al die ballast aan het ding

Op een gegeven moment
Moet je echt stil gaan staan
Want je rug en schouders
Kunnen het niet meer aan

Op dat punt aanbelandt
Kun je niets meer
Je bent kapot, gebroken
En tot niets meer in staat

Kan het ooit nog in het koffertje passen?