Wals in 21

Dans zo licht

Tot de maan en de sterren

Dans zo licht

Tot de zon altijd schijnt

Dans zo licht

Zo teer en zo zachtjes

Dans zo licht

Als een zon in de nacht

Dans zo licht

Tot de storm je meeneemt

Dans zo licht

Tot de wolken zo hoog

Dans zo licht

Als een zwaluw in duikvlucht

Dans zo licht

Tot de dood ons scheidt

Dans zo licht

Tot niemand ons weerziet

Dans zo licht

Tot we samen vergaan

Dans zo licht

Tot het einde der tijden

Dans zo licht

Tot het eind van ’t bestaan

* voor de dansers onder ons: eigenlijk is dit een walsje in 23, maar de naam 'wals in 21' die er door anderen aan gegeven is, is blijven hangen

Wanneer?

Wanneer jouw dagen
Zonder mij
Beter kunnen zijn
Dan die waar ik er wel bij ben

Wanneer mijn vragen
Jou niet geven
Wat je vertellen wilt
Of kunnen raken

Wanneer ons leven samen
Niet langer
Voldoet aan de eisen
Die jij aan het leven stelt

Als het huis
Waarin wij wonen
Jou geen genegenheid
En veiligheid kan bieden

Wanneer mijn armen
Een gevangenis vormen
En niet langer steunen
Als je dreigt te vallen

Wanneer mijn zoen
Minder goed voelt
Dan de zoen die je
Van een ander krijgen kan

Wanneer onze harten
Niet versmolten kunnen worden
Omdat ze zo verkild zijn
Dat alles al bevriest

Wanneer mijn liefde
Voor jou
Niet voldoende is
Om van mij te kunnen houden

Wanneer is dat moment?


Wat dan?

Hulpeloosheid

Verstijving, stram en koud
Kil in de kamer
Of bloedheet van de spanning
Om ons heen

Schimmen, schaduwen
Die vanuit de donkerste hoeken
Mij aanraken, mijn handen en mijn nek
Voelen, tasten

Van mij, van mij, van mij
Alles dat zij fluisteren
De wereld draait, ik kan dit
Niet bijhouden

Het schuurt, het tintelt
En het prikt
Tegen mijn naakte huid
Oude pijn als nooit tevoren

Ik val, ik kan niet verder leven
Zonder liefde en respect
Maar zoals het in het leven gaat
Je moet door, door zal je gaan

Ik kan me zelfs niet meer bewegen
Niet verweren tegen jou
Mijn spieren verlamd
Mijn hersenen niet in staat te reageren

En jij kon het toch niet weten
Ik had het zelf toch in de hand
Jij had toch nergens schuld aan
Want die lag allemaal bij mij

Gedachten en emoties
Die overspoelen en verwoesten
Dammen in mijn hoofd
Die overstroming moeten tegengaan

Stenen muren en paleizen
Om mijn hart en ziel te beschermen
Dat nu toch al vol met krassen zit
Die nooit meer verdwijnen

Vechten valt me zwaar
Jarenlang vernederd worden
Een hart dat niet meer lief kan hebben
Niet eens meer weet hoe dat nog voelt

Verlangen naar het onbekende
Maar nooit, nooit meer die pijn
Nooit dat verdriet dat mij zo eigen is
Een oud leven dat nu verdwijnt

Nature Within

Laat ons de bloemen
Die in de wind
Zoals een winter die vol
Sneeuw bedekt is

En als dan
De blad’ren van rozemarijn
Verwelkt lijken
Door de warme zon

Misschien voel je
De wind in je haren
Of mijn handen
In je nek

Wees vastbesloten dat
Wij altijd samen zijn
Als bloed en hart
Samengevoegd als geheel

Zoals de Liefde

Zoals de zon haar stralen uitspreidt
Laat zo ook je liefde zijn
Groot, alomvattend,
Levengevend

Zoals de vogels fladderen
Laat zo ook je liefde zijn
Samen, altijd samen
Zij aan zij

Zoals de bloemen groeien
Laat zo ook je liefde zijn
Steeds maar groter, voller
Tot de wereld bloeit

Zoals de maan schijnt in de nacht
Laat zo ook je liefde zijn
Oplettend, teder
Groot licht in duisternis