Hulpeloosheid

Verstijving, stram en koud
Kil in de kamer
Of bloedheet van de spanning
Om ons heen

Schimmen, schaduwen
Die vanuit de donkerste hoeken
Mij aanraken, mijn handen en mijn nek
Voelen, tasten

Van mij, van mij, van mij
Alles dat zij fluisteren
De wereld draait, ik kan dit
Niet bijhouden

Het schuurt, het tintelt
En het prikt
Tegen mijn naakte huid
Oude pijn als nooit tevoren

Ik val, ik kan niet verder leven
Zonder liefde en respect
Maar zoals het in het leven gaat
Je moet door, door zal je gaan

Ik kan me zelfs niet meer bewegen
Niet verweren tegen jou
Mijn spieren verlamd
Mijn hersenen niet in staat te reageren

En jij kon het toch niet weten
Ik had het zelf toch in de hand
Jij had toch nergens schuld aan
Want die lag allemaal bij mij

Gedachten en emoties
Die overspoelen en verwoesten
Dammen in mijn hoofd
Die overstroming moeten tegengaan

Stenen muren en paleizen
Om mijn hart en ziel te beschermen
Dat nu toch al vol met krassen zit
Die nooit meer verdwijnen

Vechten valt me zwaar
Jarenlang vernederd worden
Een hart dat niet meer lief kan hebben
Niet eens meer weet hoe dat nog voelt

Verlangen naar het onbekende
Maar nooit, nooit meer die pijn
Nooit dat verdriet dat mij zo eigen is
Een oud leven dat nu verdwijnt