Overpeinzingen van een vuilnisman

Zo hij daar eindeloos

Gevulde zakken

Met een rotgang

In de wagen gooit

Hoe hij

Met opgestroopte mouwen

Het vuilnis

Uit onze levens

Voorgoed verwijdert

Hij slaat zijn ogen op

En ziet daar voor het raam

Een dame staan

Die heel bedeesd

Zich niet bedenkt

Maar met een tergend langzaam

Schoon gebaar

Haar haren uit haar ogen aait

En zachtjes in zichzelf praat

En denkt

Wat als mijn man

Zulke spieren had

En met zo'n zelfde mooie zwaai

Ons afval uit ons leven haalt

En vertelt dat alles

Alles altijd goed komt

Zo liefdevol en speels

Dat tedere moment

Waarop hij zwijgend naar haar lacht

En op haar reactie wacht

Ze knippert lichtjes met haar ogen

En slaat daarna haar wimpers neer

Ze steekt haar hand op

Van die paar meter daar benee

Ziet de vuilnisman gedwee

Dat zij haar hand ophoudt

En zucht

Een goudgele kwinkeling

Houdt haar vinger vast

Ze is getrouwd, verzucht hij

En vertrekt

Met hangend hoofd